Οι εφτά σάλπιγγες της Αποκάλυψης και ο συμβολισμός τους κατά τον Αιδέσιμο Μπηντ

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

 

«Η Εκκλησία, η οποία συχνά δηλώνεται με τον αριθμό επτά, είναι επιφορτισμένη με το καθήκον του κηρύγματος», λέει ο Αιδέσιμος Μπηντ από την δυτική Ορθόδοξη Εκκλησία. Και συνοπτικά αναφέρει ότι πνευματικά:

-Η 1η σάλπιγγα δηλώνει την κοινή καταστροφή των άθεων στη φωτιά και το χαλάζι,

-Η 2η σάλπιγγα την απέλαση του διαβόλου από την Εκκλησία με το αγριότερο κάψιμο της θάλασσας του κόσμου,

-Η 3η την πτώση των αιρετικών μακρυά από την Εκκλησία και τη διαφθορά τους από τα ρεύματα της γης,

-Η 4η σάλπιγγα δηλώνει την αποστασία των ψευδαδέλφων στο σκοτείνιασμα των άστρων,

-Η 5η την μεγαλύτερη εχθρότητα των αιρετικών, προδρόμων της εποχής του Αντιχρίστου,

-Η 6η τον ανοικτό πόλεμο του Αντιχρίστου και των δικών του εναντίον της Εκκλησίας, και την καταστροφή αυτού του εχθρού με την παρεμβολή (στο σημείο αυτό του κειμένου της Αποκαλύψεως) μιας ανακεφαλαίωσης από τον καιρό της έλευσης του Κυρίου,

-Η 7η σάλπιγγα δηλώνει την ημέρα της Κρίσης, στην οποία ο Κύριος θα δώσει την ανταμοιβή τους στους δικούς Του και θα κρίνει όσους έφθειραν τη Γη.

Οι δοκιμασίες αυτές σκοπό έχουν να μας καθαρίσουν πνευματικά και να μας ντύσουν με αρετές, αν τις διαβούμε σωστά. Αυτό ισχύει πάντα στο προσωπικό επίπεδο, όμως λόγω της στενότερης επαφής των λαών όσο πλησιάζουμε στο τέλος του κόσμου, έχουμε επηρεασμό πνευματικό σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από ότι παλιότερα και σε πολύ λιγότερο χρόνο.

από το βιβλίο: «Η εξήγηση της Αποκάλυψης» του Edward Marshall (Venerable Beda).

Advertisements

Η αποστασία, προστάδιο της ελεύσεως του Αντιχρίστου

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ

Ο αντίχριστος θα έλθει στον καιρό του – την εποχή που θα του καθορισθεί. Θα προηγηθεί μια γενική αποστασία.

Το μέγιστο μέρος των ανθρώπων θα εγκαταλείψουν την χριστιανική πίστη. Η αποστασία θα είναι το προστάδιο. Θα προετοιμάσει τον κόσμο να δεχθεί τον αντίχριστο. Και μάλιστα να τον δεχθούν με το δικό του πνεύμα, που τότε θα μπει στην δομή της σκέψης των ανθρώπων. Η αναζήτηση του αντίχριστου θα τους γίνει αναγκαιότητα, γιατί τα συναισθήματα θα συμπίπτουν.

Θα διψούν γι’ αυτόν, όπως διψούν σε στιγμές βαθειάς θλίψης για ποτά, που διαφορετικά τα θεωρούν αυτοκτονία. Θα τον επικαλούνται. Η ικεσία σ’ αυτόν, να έλθει, θα αντηχεί σε κοινές συνάξεις. Θα εκφράζει επίμονα την αξίωση να έλθει επί τέλους η μεγαλοφυΐα των μεγαλοφυϊών, που θα μπορέσει να ανεβάσει την τεχνική ανάπτυξη στην ανώτατη δυνατή βαθμίδα της και να φέρει στη γη τέτοια ευπραγία, ώστε ο ουρανός και ο παράδεισος να καταντήσουν πράγματα περιττά!

Ο αντίχριστος θα είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένος με την γενική ηθική και πνευματική κατεύθυνση των ανθρώπων της εποχής του.

*από το βιβλίο: Α Γ Ι Ο Υ  Ι Γ Ν Α Τ Ι Ο Υ  Μ Π Ρ Ι Α Ν Τ Σ Ι Α Ν Ι Ν Ω Φ  Ε Π Ι Σ Κ Ο Π Ο Υ  Σ Τ Α Υ Ρ Ο Υ Π Ο Λ Ε Ω Σ – «Θ Α Υ Μ Α Τ Α  Κ Α Ι  Σ Η Μ Ε Ι Α» (ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΠΡΕΒΕΖΑ 2000).

Μοναχός Αρσένιος Διονυσιάτης – Ο συνασκητής του Γέροντος Ιωσήφ του Σπηλαιώτη (1886- 2 Σεπτεμβρίου 1983)

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

~ Άδολος, απλός, ευθύς, πράος, υπάκουος, ακτήμων, σπάνιος αγωνιστής, ευλαβέστατος, ειλικρινής, απονήρευτος, έτσι χαρακτηρίζε­ται απ’ όσους τον πλησίασαν και τον γνώρισαν. Αμνησίκακος, απερίεργος, άγρυπνος, ασκητής σε όλη του τη ζωή.

Από τον αγιότεκνο Πόντο, δωδεκαετής, λόγω των τουρκικών πιέσεων, μετανάστευσε με την ευλαβή οικογένειά του στη Νότια Ρωσία. Νέος, μετά από πολλές περιπέτειες, μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα για προσκύνημα. Στο Σαραντάριο όρος φόρεσε το τίμιο ράσο του μοναχού κι επί οκταετία διακόνησε πρόθυμα στα πανάγια προσκυνήματα, όπου πάτησαν οι άχραντοι πόδες του Ιησού. Εκεί συνδέθηκε με τον μετέπειτα ασκητή της Αίγινας Ιερώνυμο τον Καππαδόκη (+1966), όπως και η αδελφή του, μοναχή Ευπραξία (+1990), η οποία τον ακολούθησε αργότερα στην Αίγινα.

Το 1918 ο π. Αρσένιος έρχεται στο Άγιον Όρος και μονάζει στη μονή Σταυ­ρονικήτα. Κατόπιν πολλής προσευχής αποφασίζει τη φυγή του στην έρημο προς τελειότερη ζωή. Στην κορυφή του Άθωνα, σε μία πανήγυρη της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, γνωρίζεται και συνδέεται με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (+1959) και παρότι νεότερός του τού υποτάσσεται πλήρως, αναγνωρίζοντας την αξία του. Σαν διψασμένα ελάφια επισκέπτονται τα πιο φημισμένα ασκητήρια και σπήλαια τού Όρους ζητώντας τις πηγές αειζώων υδάτων. Συμβουλεύονται τον Δανιήλ τον Κατουνακιώτη (+1929), τον Καλ­λίνικο τον Ησυχαστή (+1930) και τον Εφραίμ τον Αγιοβασιλειάτη (+1938), στον οποίο υποτάσσονται. Μετά την οσιακή κοίμηση του Γέροντος Ιωσήφ (+1959) στη Νέα Σκήτη, ο π. Αρσένιος μετέβη με τον παπα-Χαράλαμπο(+2001) και μία μικρή συνοδεία στο Χιλανδαρινό Κελλί του Αγίου Νικο­λάου Μπουραζέρη παρά τις Καρυές, το 1967, με τη βοήθεια και υπόδειξη της Παναγίας.

Ο π. Αρσένιος με πόνο έλεγε στους νεώτερους μοναχούς της συνοδείας: «Προσέξτε το τυπικό που βρήκατε. Εμείς με τον Γέροντα χύσαμε αίμα για να σας το παραδώσουμε έτοιμο· εσείς μόνο να το φυλάξετε». Αγωνιζόταν έως του τέλους του αξιοθαύμαστα. Ενενηντάχρονος έλεγε: «Ξεκινώ για λίγο όρθιος την προσευχή· με προλαβαίνει η θεία Χάρις, ξεχνιέμαι και όταν αρχίζω να αισθάνομαι κόπον, κοιτάζω· πέρα­σαν τρεις ώρες». Άλλοτε πάλι έλεγε: «Όταν κάνω κομποσχοίνι, όρθιος, αισθάνομαι έντονη ευωδία θεϊκή. Ενώ, όταν λέω την ευχή καθιστός, ελάχιστη ευωδία αισθάνομαι». Και σχολίαζε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος, που πολύ τον εκτιμούσε: «Παρόλο που ήταν τότε ενενήντα πέντε χρονών ο Γέροντας, αγωνιζόταν συνέχεια φιλότιμα και συνέχεια πλουτιζόταν πνευματικά, και ας είχε πολλά αποταμιευμένα πνευματι­κά κεφάλαια».

Το 1979 ακολούθησε τη συνοδεία στη μεταφύτευσή της στη μονή Διονυσίου. Έμεινε εκεί γηροκομούμενος και προσευχόμενος επί μία τετραετία. Στις 2.9.1983 φτερούγισε η άμωμη ψυχή του για τον ποθεινό του ουρανό. Ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης, που ήταν μαζί του στο γηροκομείο της μονής, τον είδε με θαυμασμό μέσα σε υπερουράνιο φως. Εκεί κι εμείς τον γνωρίσαμε προσευχόμενο και πήραμε την ευχή του στην κλίνη του, γηροκομούμενο με πολλή αγάπη από τους νεότερους μοναχούς.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

Ιωσήφ Διονυσιάτου μοναχού, Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης (1886-1983), Άγιον Όρος 2001. Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Μοναχός Αρσένιος (1886-1983), Πρωτάτον 6/1983, σσ. 124-125.

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β, εκδ. Μυγδονία, σ. 1057-1063)

Οι αόρατοι ασκητές του Αγιοφάραγγου (Κρήτη).

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

Οι ερημίτες υπήρχαν ως τα μέσα του 20ου αιώνα και μάλιστα σε απόλυτη απομόνωση. Μέχρι σήμερα ακούγονται παραδόσεις για αόρατους ασκητές, ασκητές δηλαδή που με την χάρη του Θεού έχουν φτάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αγιότητας και έχουν το χάρισμα να γίνονται αόρατοι από τους ανθρώπους. Και αυτό όχι γιατί τους φοβόνται, αλλά κυρίως για να μην αποσπώνται από τον σκοπό που πήγαν εκεί, να ενωθούν με τον Θεό.

Καλύβα στον ΆθωναΚατοικίες αγίων σε σπήλαια, τοπωνύμια που φανερώνουν την παρουσία παλιών ασκητών και εξωκλήσια σε όρη και φαράγγια, με απομεινάρια μοναστικών κελιών, μαρτυρούν την εξάπλωση του ορθόδοξου ασκητισμού σε όλη την Κρήτη. Υπάρχουν όμως και «ιεροί τόποι» της Μεγαλονήσου με ιδιαίτερες παραδόσεις για την παρουσία αγιασμένων αγωνιστών. Ένα τέτοιο μέρος είναι το Αγιοφάραγγο, νότια του νομού Ηρακλείου (Αστερούσια Όρη), που οι παλιοί ναυτικοί έλεγαν πως, περνώντας με τα πλοία τους κοντά στην έξοδό του στο Λυβικό, το έβλεπαν να λάμπει από το θείο Φως που περιέβαλλε τους ασκητές. Εκεί υπάρχουν πολλά παλαιά ερημητήρια σε σπηλιές. Λένε πως ζουν και σήμερα ακόμη αόρατοιασκητές, που έχουν το χάρισμα να παραμένουν αθέατοι, αν θέλουν, ακόμη κι αν κάποιος περάσει δίπλα τους .

Σύμφωνα με παράδοση, που μας είχε αφηγηθεί η μακαριστή και αγιασμένη γερόντισσα Συγκλητική, μεγαλόσχημη μοναχή στο Ρέθυμνο (ηγουμένη στο μικροσκοπικό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, στο λόφο του Τιμίου Σταυρού, εντός της πόλης του Ρεθύμνου), οι ασκητές αυτοί είναι υπεραιωνόβιοι, αφού παίρνουν παράταση από το Θεό να ζήσουν όσα χρόνια θέλουν. Η ίδια γερόντισσα μας είπε ότι με μια αόρατη ασκήτρια από το Αγιοφάραγγο είχε επικοινωνία ο άγιος γέροντας Κύριλλος Παναγιωτάκης από τα Ακούμια Ρεθύμνης (κοιμήθηκε 1986), εφημέριος της ίδιας μονής.

Θρύλους γι’ αυτούς αναφέρει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης, Ηράκλειο 1994, τόμ. Α΄ (από εκεί η φωτο), σελ. 236. Παραθέτουμε τρεις:

Στο Γουμενόσπηλιο έρχονταν μια φορά το χρόνο οι ασκητές, από τον Πρέβελη ώς τον Κουδουμά [μοναστήρια, το ένα νότια Ρεθύμνου, το άλλο νότια Ηρακλείου]. Είχε 300 πέτρες γύρω γύρω και καθένας καθόταν στη δική του. Μετρούσανε κεφαλές και, αν έλειπε κανείς, ελέγανε: «Ο Θεός να τόνε συχωρέσει». Μόνο τότε, κάθε Λαμπρή, εθωρούσε ο ένας τον άλλο.

Σ’ ένα σπήλιο στο Μάρτσαλο εζούσε ένας ασκητής. Πηγαίνανε και του ζητούσαν ευλογία οι ανθρώποι, αλλά αυτός δεν εμφανιζότανε ποτέ. Έβγαζε μόνο το δαχτυλάκι του από μια τρύπα και σταύρωνε. Άνθρωπος δεν είδε ποτέ το πρόσωπό του.
Στον Άγιο Αντώνιο στο Αγιοφάραγγο μαζώνονται κάθε νύχτα οι ασκητές και λειτουργούνε. Τυχερός όποιος τους δει. Ένας παλιός ηγούμενος της Οδηγήτριας σηκωνότανε τα μεσάνυχτα, πήγαινε και λέγανε πως πολλές φορές έπαιρνε κι αντίδωρο.

Απόσπασμα από:http://o-nekros.blogspot.gr/

Η επιβεβαίωση των αόρατων ασκητών του Αγίου Όρους μέσα απ΄ το θάνατο ενός νέου ανθρώπου.

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

420410_401750783225212_14214351_nΠολλοί μπορούν να υπερηφανευθούν για θέσεις ή αξιώματα που κατέχουν, για περιουσίες και υλικά αγαθά που …έχουν στην κατοχή τους, για τις ανέσεις και τις ευκολίες με τις οποίες διαβιούν. Ο αγαπητός όμως αδελφός Γιώργος είχε στην κατοχή του κάτι που ίσως κανείς να μην είχε, ούτε ενδεχομένως θα έχει ποτέ. Μια αληθινή φωτογραφία ενός αόρατου ασκητή από το Άγιον Όρος που τραβήχτηκε πέρυσι το 2014 στην έρημο του Αγίου Όρους τη Μεγάλη Τρίτη, παραμονή του Πάθους του Κυρίου μας.
Σήμερα ο Γιώργος αναχώρησε για τους ουρανούς. Έτσι ξαφνικά και αναπάντεχα στην ηλικία των 36 ετών. Η συγκεκριμένη φωτογραφία μέχρι εχθές το βράδυ που μας εγκατέλειψε ανήκε στον ίδιο και σε μερικούς πολύ στενούς του φίλους. Η συγκεκριμένη φωτογραφία που τραβήχτηκε απ’ τον ίδιο στο Άγιον Όρος του άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.

Η Ασκήτρια Λαμπρινή από την Άρτα (1918-2002) – «Το κοριτσάκι από τον άλλο κόσμο».

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

 

sky-567953_640Η Λαμπρινή γεννήθηκε το 1918 στο χωριό Αγία Παρασκευή Άρτης. Οι γονείς της Σπυρίδων
Δρίβας και Θεοδώρα ήταν από τους πιο εύπορους του χωριού και είχαν αλλά τρία αγόρια.
Η Λαμπρινή ήταν η μικρότερη, και τ’ αδέλφια της την υπεραγαπούσαν για τον χαρακτήρα της, το ήθος
και την πολύ καλή συμπεριφορά της προς όλους.
Μεγάλωσε με χριστιανικές αρχές. Από μικρή έμαθε να αγαπά τους ανθρώπους και να ζει
σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Τελείωσε μόνο το δημοτικό σχολείο και διάβαζε με πόθο την Αγία Γραφή και άλλα πνευματικά βιβλία.

Για το κοριτσάκι από τον άλλο κόσμο:

Κάποτε συνέβη το εξής, όπως το διηγήθηκε:
«Ήταν η τριακοστή μέρα από την κοίμηση ενός γνωστού μου επτάχρονου κοριτσιού. Το
βραδάκι, ως συνήθως, πήρα να διαβάσω ένα πνευματικό βιβλίο και καθόμουν στο κρεββάτι, ενώ
δίπλα μου ο άνδρας μου είχε ήδη κοιμηθεί. Τότε απ’ το παράθυρο μπήκε ένας Άγγελος και έφερε
το γνωστό μου κοριτσάκι νυμφοστολισμένο. Το ρώτησα τι ήθελε ξανά στον αμαρτωλό αυτόν
κόσμο και μου απάντησε: «Ήρθα για σένα. Δεν μπόρεσα να βρω άνθρωπο να πω το παράπονό
μου. Οι γονείς μου με ζόριζαν να τρώω για να γίνω καλά, ενώ δεν μου έλειπε το φαγητό. Ο Θεός
ήθελε να με πάρει. Τώρα όμως πού πέθανα έπρεπε να πάω στον παράδεισο, αλλά έχω εμπόδια.
Ένα οφείλεται στους γονείς μου, και ένα σε μένα. Τώρα πού πέθανα, ακόμη δεν σαράντισα και η
μητέρα μου έμεινε έγκυος. Αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Ακόμη στον δρόμο είναι η ψυχή μου, δεν
πέρασα όλα τα τελώνια. Ξέρω ότι με έκλαψαν πολύ, αλλά δεν έπρεπε να γίνει. Νομίζουν ότι
τρόπον τινά θα με αναστήσουν, αλλά πες τους ότι αγοράκι θα κάνουν, όχι κορίτσι, όπως νομίζουν.
Αυτή τους η πράξη δυσκολεύει την ψυχή μου. Όσο για μένα, την τελευταία φορά που πήγα στο
σχολείο πριν πεθάνω, δεν είχα μολύβι και πλάκα για να γράψω. Μια συμμαθήτρια μου όμως μου
έδωσε καινούργια πλάκα και μολύβι, τα οποία δεν επέστρεψα. Πες στην μάννα μου να αγοράσει
καινούργια και να τα επιστρέψει. Για το μεγάλο καλό πού θα κάνεις στην ψυχή μου θα σε πάρω
τώρα μαζί μου να δεις τον θάλαμο που έχει έτοιμο ο Κύριος για μας τις παρθένες. Εμείς
νυμφευθήκαμε τον Χριστό».
Βγήκαμε από το παράθυρο και ανεβαίναμε. Μας συνόδευε και ο Άγγελος κρατώντας από το
χέρι την κόρη. Φθάσαμε στον Παράδεισο και τον βλέπαμε. Ήταν σπίτια πολλά αλλά πολύ ωραία.
Φθάσαμε στο παρθενικό σπίτι, αλλά δεν μ’ άφησε να μπω μέσα. Αυτή μπήκε και μου είπε: «Εσύ
είσαι ακόμα στην γη δεν μπορείς να μπεις εδώ». Είδα όμως από το παράθυρο τις παρθένες, άλλες
μικρές στην ηλικία και άλλες μεγάλες. Φορούσαν ρούχα πού έλαμπαν. Μου είπαν: «Εμείς εδώ δεν
έχομε ποτέ χειμώνα, ποτέ νύχτα, ποτέ βροχή. Είμαστε πάντα στο άνθος». Μετά σήμανε ένα
σήμαντρο και ήταν η ώρα για προσευχή και έπρεπε να φύγουμε. Ήθελα να μείνω και εγώ να μάθω
πώς προσεύχονται, και μου είπε: «Εσείς έχετε τους παπάδες, τους πνευματικούς και σας τα λένε
όλα».
Ο Άγγελος με γύρισε πίσω χωρίς να μου μιλήσει. Έβλεπα το σώμα μου να βρίσκεται στο
κρεβάτι δίπλα στον άνδρα μου, ανέπνεε λίγο, ίσα – ίσα που ζούσε. Μπήκα ξανά στο σώμα μου,
άφησα το βιβλίο στο τραπέζι και κοιμήθηκα. Το πρωί θα πηγαίναμε στο χωράφι για να
δουλέψω στο βαμπάκι αλλά δεν μπόρεσα να πάω. Για τρεις μέρες αισθανόμουν πολύ
κουρασμένη και ήμουν χλωμή.
Όταν είχα ρωτήσει το κοριτσάκι: «Καλά, για μια πλάκα και ένα μολύβι έχεις τόσες
δυσκολίες; Με μας που έχουμε κάνει τόσα τι θα γίνει»; Μου απάντησε: «Αυτή η πλάκα και το
μολύβι είναι σαν βάρος εκατό κιλών καθώς με δυσκολεύει και η αμαρτία των γονέων μου».
Γι’ αυτό δεν πρέπει τίποτα να χρωστάμε δανεικό σε τούτη την ζωή, αν θέλουμε να απολαύσουμε τα αγαθά του παραδείσου».

*Για τα μελλούμενα έλεγε ότι μας περιμένουν πολύ δύσκολα χρόνια. Λυπόταν τα
μικρά παιδιά και έλεγε: «Αν ήξεραν τι θα περάσουν»!. Αλλά αμέσως συμπλήρωνε: «Έχει ο Θεός.
Θα οικονομήσει για τους Χριστιανούς». Περισσότερα, έλεγε, δεν την άφηνε να πει ο Χριστός.
Αιωνία της η μνήμη. Αμήν

*Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», η 19η διήγηση

http://www.imdleo.gr/diaf/2009/img/Lamprini.pdf

.ανθρωπίνως πλέον δεν μπορεί να γίνει τίποτα..

Posted in Uncategorized on Σεπτεμβρίου 2, 2015 by aretimaurogianni

 

-311Πριν από τρία χρόνια περίπου, δυο προσκυνητές βρέθηκαν στην σκήτη των Καυσοκαλυβίων στο Άγιο Όρος για προσκύνημα. Στην αναζήτηση γερόντων μέσα στην σκήτη βρέθηκαν σε ένα φτωχικό κελί, οπού ασκήτευε μόνος του ένας ταπεινός ασκητής.

Χτύπησαν την πόρτα του κελιού του και περιμένανε να τους ανοίξει. Ο ασκητής γεμάτος καλοσύνη τους δέχτηκε μέσα στο κελί του και τους προσέφερε ένα κλασσικό αγιορείτικο κέρασμα.

Στην συνέχεια ξεκινήσανε την συζήτηση γύρω από πνευματικά θέματα, προς ωφέλεια των προσκυνητών. Ταυτόχρονα όλη την ώρα ο ασκητής προσευχόταν χωρίς σταματημό, με το κομποσχοίνι στο χέρι.

Κάποια στιγμή τον ρωτάει ο ένας προσκυνητής τον ασκητή:

-Γέροντα πώς τα βλέπετε τα πράγματα, δεν πάνε καθόλου καλά έξω.

-(βουρκώνει) Πολλή αμαρτία έπεσε στον κόσμο, παιδί μου. Δυστυχώς εδώ που έχουμε φτάσει, ανθρωπίνως πλέον δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Η αμαρτία και τα πάθη έχουνε ριζώσει τόσο πολύ στους ανθρώπους και είναι σκοτισμένοι.. Βλέπεις τις γυναίκες πως τις έχουν ξεγυμνώσει οι δαίμονες. Που να σταθούν οικογένειες τώρα. Δυστυχώς θα έρθουν δεινά στον κόσμο. Ο Π.Σίμωνας ο Αρβανίτης τα έλεγε αυτά πριν χρόνια (εδώ). Τώρα είναι πολύ ψηλά στους ουρανούς, σε μεγάλα μέτρα- μεγάλος Άγιος.

-Έλεγε και για πείνα ο Π.Σίμων, γέροντα.

-Ότι έλεγε παιδιά μου θα γίνει. Όπως τα έχει πει θα γίνουν. Να προσευχόμαστε στην Παναγία να μας βοηθήσει, γιατί θα είναι δύσκολες εποχές. Και την ευχή συνεχώς με το κομποσχοίνι να κάνετε, έχει μεγάλη δύναμη η ευχή..

Οι προσκυνητές μετά από λίγη ώρα έπρεπε να φύγουν. Τους αποχαιρέτησε ο γέροντας δίνοντας την ευχή του και μαζί κάποιες εικόνες και από ένα σταυρουδάκι στον καθένα για ευλογία.

Φεύγοντας τους είπε ξανά κάθε μέρα να λένε την ευχή (Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ελέησον με) και να μην το αμελούν..